به گزارش خبرنگار پرشین خودرو، همزمان با تساوی ارزشمند تیم ملی ایران برابر بلژیک در جام جهانی ۲۰۲۶، شاید بد نباشد بار دیگر به وضعیت صنعت خودرو کشور نگاه کنیم؛ صنعتی که سالهاست در زمین دشواری بازی میکند و هر روز با حریفی تازه روبهرو میشود.
چند روز پیش و پس از تساوی ایران و نیوزیلند نوشتیم که صنعت خودرو ایران سالهاست در حال تساوی با بحرانهاست؛ از بدهی و زیان انباشته گرفته تا قیمتگذاری دستوری، کمبود نقدینگی، افزایش نرخ ارز و افت قدرت خرید مصرفکنندگان. آن روز، نتیجه ۲ بر ۲ ایران و نیوزیلند تصویر صنعتی بود که هر بار گل خورده را جبران میکند اما هنوز به پیروزی نمیرسد.
اما تساوی مقابل بلژیک داستان دیگری دارد.
در فوتبال، گاهی یک مساوی از یک برد معمولی ارزشمندتر است. وقتی تیمی برابر یکی از مدعیان مسابقات عقب نمینشیند، ساختار دفاعی خود را حفظ میکند، تمرکز خود را از دست نمیدهد و تا پایان بازی مقاومت میکند، پیام مهمی به رقبا میدهد؛ اینکه هنوز در مسابقه حضور دارد و نمیتوان آن را نادیده گرفت.
صنعت خودرو ایران نیز امروز در شرایطی قرار گرفته که بیش از هر زمان دیگری به چنین ایستادگی نیاز دارد.
صنعت خودرو هنوز زیر فشار بحرانهای قدیمی
فشارهای مالی همچنان بر دوش خودروسازان سنگینی میکند. بدهی به زنجیره تامین پابرجاست، هزینههای تولید افزایش یافته، نرخ ارز همچنان یکی از مهمترین عوامل تعیینکننده قیمت خودرو است و سیاست قیمتگذاری دستوری نیز همچنان به عنوان یکی از چالشهای اصلی این صنعت مطرح میشود.
در بازار نیز شرایط چندان ساده نیست. خودروهای وارداتی تحت تاثیر تحولات ارزی با افزایش قیمت روبهرو هستند و خودروهای مونتاژی نیز از رشد هزینههای ارزی و تامین قطعات متاثر شدهاند. در چنین فضایی، مصرفکننده بیش از هر زمان دیگری نگران فاصله میان درآمد خود و قیمت خودروهاست.
ماندن در زمین بازی کافی نیست
با این حال تفاوت امروز با سالهای گذشته در یک نکته مهم نهفته است؛ صنعت خودرو هنوز در زمین بازی باقی مانده است.
اگرچه بسیاری از صنایع در شرایط دشوار اقتصادی با کاهش سرمایهگذاری، افت تولید یا کوچک شدن بازار مواجه شدهاند، اما صنعت خودرو همچنان یکی از بزرگترین بخشهای صنعتی کشور محسوب میشود. خطوط تولید فعال هستند، زنجیره تامین به کار خود ادامه میدهد و هزاران بنگاه صنعتی و قطعهسازی همچنان به این صنعت وابستهاند.
البته ماندن در زمین مسابقه به تنهایی کافی نیست.
همانطور که تساوی ایران برابر بلژیک تنها زمانی ارزشمند خواهد بود که مسیر صعود را هموار کند، حفظ تولید و عبور از بحرانهای روزمره نیز تنها زمانی برای صنعت خودرو معنا پیدا میکند که به اصلاحات پایدار منجر شود.
پس از سالها دفاع، زمان حمله فرا رسیده است؟
پرسش اصلی اینجاست که صنعت خودرو پس از سالها دفاع در برابر بحرانها، چه زمانی به فکر حمله خواهد افتاد؟
چه زمانی منابع مالی به جای جبران زیانهای گذشته صرف توسعه محصولات جدید خواهد شد؟ چه زمانی افزایش تولید با ارتقای کیفیت همراه میشود؟ چه زمانی سیاستگذاری از مدیریت روزمره بازار فاصله میگیرد و به سمت رقابتپذیری، بهرهوری و توسعه فناوری حرکت میکند؟
امروز نخستین روز تابستان ۱۴۰۵ است؛ فصلی که در ادبیات اقتصادی معمولاً با رونق، تحرک و افزایش فعالیتهای تولیدی همراه است. اما برای صنعت خودرو، آغاز یک فصل جدید در تقویم کافی نیست. این صنعت برای خروج از چرخه تکراری بحرانها به تصمیمهای جدید نیاز دارد؛ تصمیمهایی که بتوانند میان بقا و توسعه تفاوت ایجاد کنند.
ایران مقابل بلژیک ایستاد و نشان داد حتی در برابر حریفی قدرتمند نیز میتوان امید را زنده نگه داشت. صنعت خودرو ایران نیز سالهاست مقابل مشکلات خود ایستاده است؛ اما سوالی که همچنان بیپاسخ مانده این است که آیا این ایستادگی سرانجام به پیشروی منجر خواهد شد یا نه؟
تفاوت میان یک تساوی ارزشمند و یک نتیجه فراموششدنی، در اتفاقاتی است که بعد از سوت پایان رخ میدهد.
نظر شما