به گزارش خبرنگار پرشین خودرو، صنعت خودروی جهان ممکن است طی کمتر از یک دهه با تغییر مهمی در موازنه قدرت روبه‌رو شود؛ تغییری که در آن، خودروسازان چینی نه‌فقط به‌عنوان تولیدکنندگان خودروهای ارزان‌قیمت و برقی، بلکه به‌عنوان بازیگران اصلی بازار جهانی مطرح خواهند بود. نتایج نظرسنجی مؤسسه KPMG از مدیران ارشد صنعت خودرو نشان می‌دهد نزدیک به نیمی از پاسخ‌دهندگان انتظار دارند تا سال ۲۰۳۵، شش شرکت از میان ۱۰ خودروساز بزرگ جهان در چین مستقر باشند.
این پیش‌بینی در شرایطی مطرح می‌شود که رقابت خودروسازان دیگر صرفاً به قدرت موتور، کیفیت ساخت، طراحی بدنه یا شمار خودروهای تولیدی محدود نیست. نرم‌افزار، هوش مصنوعی، باتری و فناوری‌های دیجیتال به‌تدریج نقش پررنگ‌تری در تعیین جایگاه شرکت‌ها پیدا می‌کنند؛ حوزه‌هایی که خودروسازان چینی طی سال‌های اخیر سرمایه‌گذاری گسترده‌ای در آن‌ها انجام داده‌اند.
۶ خودروساز چینی در میان ۱۰ غول جهان؛ پیش‌بینی مدیران صنعت
بر اساس نتایج نظرسنجی جهانی KPMG که رویترز گزارش کرده است، این مطالعه دیدگاه ۷۷۵ مدیر ارشد صنعت خودرو را بررسی کرده است. در این میان، ۴۸ درصد پاسخ‌دهندگان انتظار دارند تا سال ۲۰۳۵، شش شرکت از ۱۰ خودروساز بزرگ جهان در چین مستقر باشند.
این عدد به معنای قطعی بودن چنین اتفاقی نیست؛ بلکه نشان می‌دهد بخش قابل‌توجهی از مدیران صنعت، افزایش نفوذ چین در بازار جهانی خودرو را یکی از سناریوهای محتمل آینده می‌دانند.
مزیت چین تنها به حجم تولید یا هزینه‌های رقابتی محدود نمی‌شود. توسعه خودروهای برقی، زنجیره تأمین باتری، سرعت عرضه محصولات جدید و گسترش قابلیت‌های نرم‌افزاری نیز از عواملی هستند که می‌توانند موقعیت خودروسازان این کشور را تقویت کنند.
با این حال، تبدیل این ظرفیت‌ها به جایگاه پایدار در میان بزرگ‌ترین خودروسازان جهان به عواملی مانند سودآوری، کیفیت، حضور در بازارهای مختلف، اعتماد مشتریان و توانایی عبور از محدودیت‌های تجاری و مقرراتی نیز وابسته است.
پایان دوران رقابت صرفاً بر سر موتور و طراحی؟
یکی از مهم‌ترین یافته‌های نظرسنجی، تغییر نگاه مدیران به منبع اصلی برتری خودروسازان در آینده است. ۵۱ درصد پاسخ‌دهندگان انتظار دارند تا سال ۲۰۳۵، نرم‌افزار و فناوری دیجیتال به مهم‌ترین عامل تمایز رقابتی در صنعت خودرو تبدیل شود.
این تغییر می‌تواند تعریف یک خودروی رقابتی را دگرگون کند. در چنین شرایطی، امکانات ارتباطی، سامانه‌های کمک‌راننده، رابط کاربری، به‌روزرسانی نرم‌افزاری و قابلیت‌های هوشمند خودرو اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. دو خودرو ممکن است از نظر مشخصات فنی به یکدیگر نزدیک باشند، اما کیفیت تجربه دیجیتال و عملکرد سامانه‌های نرم‌افزاری آن‌ها تفاوت محسوسی ایجاد کند.
البته این روند به معنای کم‌اهمیت شدن ایمنی، کیفیت مهندسی، دوام قطعات یا عملکرد فنی نیست. خودرو همچنان محصولی پیچیده و ایمنی‌محور است؛ اما توانایی ترکیب مهندسی سنتی با فناوری دیجیتال می‌تواند به یکی از عوامل تعیین‌کننده موفقیت شرکت‌ها تبدیل شود.
هوش مصنوعی؛ فاصله میان سرمایه‌گذاری و اجرای واقعی
با وجود توجه روزافزون صنعت خودرو به هوش مصنوعی و نرم‌افزار، اجرای این فناوری‌ها در مقیاس گسترده همچنان دشوار است. طبق نتایج گزارش‌شده از نظرسنجی KPMG، ۹۲ درصد شرکت‌های مورد بررسی برای پیاده‌سازی یک قابلیت جدید در حوزه هوش مصنوعی، نرم‌افزار یا فناوری دیجیتال در سراسر سازمان خود، دست‌کم به ۱۲ ماه زمان نیاز دارند. بیش از یک‌سوم آن‌ها نیز برای این کار به بیش از دو سال زمان احتیاج دارند.
این آمار نشان می‌دهد سرمایه‌گذاری در فناوری به‌تنهایی برای ایجاد مزیت رقابتی کافی نیست. شرکت‌ها باید بتوانند فناوری‌های جدید را از مرحله آزمایش و اجرای محدود به محصولات واقعی و فرایندهای عملیاتی خود منتقل کنند.
برای خودروسازان، این مسئله می‌تواند در حوزه‌هایی مانند توسعه سامانه‌های هوشمند، مدیریت تولید، خدمات پس از فروش، تحلیل داده‌های خودرو و بهبود تجربه مشتری اهمیت داشته باشد. شرکتی که فناوری را سریع‌تر و مؤثرتر به محصول قابل استفاده تبدیل کند، ممکن است در رقابت آینده موقعیت بهتری به دست آورد.
آسیا در سرمایه‌گذاری فناوری از اروپا و آمریکا جلوتر است؟
در بخش دیگری از این نظرسنجی، ۵۷ درصد پاسخ‌دهندگان منطقه آسیا و اقیانوسیه از سرمایه‌گذاری قابل‌توجه در هوش مصنوعی و فناوری‌های نوظهور خبر داده‌اند. این سهم در اروپا ۵۲ درصد و در قاره آمریکا ۴۸ درصد بوده است.
این ارقام نشان‌دهنده تفاوت در پاسخ‌های مدیران مناطق مختلف به پرسش مربوط به سرمایه‌گذاری فناوری است؛ اما به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که تمام شرکت‌های آسیایی از رقبای اروپایی یا آمریکایی پیشرفته‌ترند. برای سنجش برتری واقعی، باید نتایج سرمایه‌گذاری، کیفیت محصولات، بهره‌وری، سودآوری و میزان پذیرش فناوری از سوی مشتریان را نیز بررسی کرد.
با این حال، جهت‌گیری سرمایه‌گذاری‌ها نشان می‌دهد رقابت آینده خودرو به‌شدت با توانایی شرکت‌ها در توسعه و به‌کارگیری فناوری‌های جدید گره خورده است.
آیا خودروسازان فقط از فروش خودرو درآمد کسب خواهند کرد؟
بر اساس یافته‌های این نظرسنجی، شرکت‌های خودروسازی به فرصت‌هایی فراتر از فروش مستقیم خودرو نیز توجه دارند؛ حوزه‌هایی مانند ذخیره‌سازی انرژی، خدمات مالی و برخی فعالیت‌های مرتبط با صنایع دیگر می‌توانند در برنامه‌های توسعه کسب‌وکار آن‌ها جای بگیرند.
این رویکرد به‌ویژه برای شرکت‌هایی که در حوزه خودروهای برقی و باتری سرمایه‌گذاری کرده‌اند، اهمیت دارد؛ زیرا بخشی از دانش و زیرساخت آن‌ها ممکن است در بازارهای دیگر نیز قابل استفاده باشد. البته ورود به این حوزه‌ها برای همه خودروسازان به یک اندازه مناسب نیست و موفقیت آن به توانایی اجرایی، سرمایه و شرایط بازار بستگی دارد.
این پیش‌بینی چه پیامی برای بازار خودرو ایران دارد؟
برای بازار ایران، افزایش نفوذ جهانی خودروسازان چینی موضوعی قابل‌توجه است؛ اما پیش‌بینی KPMG به‌تنهایی به معنای برتری قطعی همه برندهای چینی یا تضمین موفقیت آن‌ها در بازار کشور نیست.
مصرف‌کننده ایرانی برای ارزیابی یک خودرو باید علاوه بر نام برند و امکانات دیجیتال، عواملی مانند قیمت نهایی، کیفیت مونتاژ، دسترسی به قطعات، هزینه تعمیرات، خدمات پس از فروش، ایمنی، افت قیمت و ارزش فروش مجدد را نیز در نظر بگیرد.
از سوی دیگر، گسترش رقابت فناوری در صنعت خودرو می‌تواند انتظارات مشتریان از محصولات جدید را تغییر دهد. اگر نرم‌افزار و قابلیت‌های هوشمند سهم بیشتری در تمایز خودروها پیدا کنند، واردکنندگان و عرضه‌کنندگان نیز ناچار خواهند بود هنگام معرفی محصولات، صرفاً به فهرست تجهیزات و اعداد مربوط به موتور بسنده نکنند و کیفیت عملکرد واقعی این امکانات را هم توضیح دهند.
در نهایت، پیش‌بینی حضور شش خودروساز چینی در میان ۱۰ خودروساز بزرگ جهان تا سال ۲۰۳۵، یک نتیجه قطعی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از تغییری است که مدیران صنعت خودرو برای آینده محتمل می‌دانند. پرسش اصلی این است که کدام شرکت‌ها می‌توانند میان مهندسی، فناوری، کیفیت محصول و اعتماد مشتری تعادل برقرار کنند؛ زیرا در رقابت آینده، صرفاً تولید خودرو بیشتر یا افزودن امکانات تازه لزوماً به معنای پیروزی نخواهد بود.
نظر شما